وارتان - کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است

باد خنک از جانب خوارزم وزان است

آن برگ رزان بین که بران شاخ رزانست

گویی به مثل پیرهن رنگرزان است

دهقان ز تعجب سر انگشت گزان است

کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار..........

+ نوشته شده در دوشنبه هشتم مهر 1387ساعت 16:8 توسط وارتان |

دوردست امیدی نمی آموخت.دانستم که بشارتی نیست.این بی کرانه .زندانی چندان عظیم بود. که روح .از شرم ناتوانی.در اشک پنهان می شد.